Hej! Zobacz, jak powstawał ten kurs
Jeśli ciekawi Cię, kto stoi za kursem i jak wyglądała produkcja, tu znajdziesz odpowiedź.
Nazywam się Emilia Pawłusz i stworzyłam ten kurs na bazie dekady doświadczeń warsztatowych i artystycznych. Opowiem Ci, jak zaczęłam tkać, pisać o tkactwie i skąd pomysł na uczenie tkania w internecie.
A przy okazji zabiorę Cię za kulisy nagrywania; zobaczysz, jak ta roczna przygoda wyglądała od kuchni. :)

Jak to się zaczęło?
Moja przygoda z tkactwem zaczęła się od ciekawości i poszukiwania piękna, koloru, rytmu, a także chęci robienia rzeczy, które od razu przynoszą rezultat. Co więcej, od zawsze interesowała mnie historia ubioru, rękodzieło, sztuka ludowa. Tkanie krajek łaczy wszystkie te elementy. Jak to możliwe, że nitek wełny, kilka deseczek i dłonie potrafią stworzyć pas o wzorze znanym od setek lat? Ta ciekawość zamieniła się w pasję i pracę, dzięki której spełniam się na wielu polach – tworzę, piszę, uczę, poznaję, dzielę się.
Gdzie się tego nauczyłam?
Tkać na tabliczkach nauczyłam się sama, wcześniej obserwując tkaczki na imprezach rekonstrukcji historycznej. Zaczęłam kiedy mieszkałam w Tallinie, prawie dekadę temu.
Była głęboka jesień, słońce zachodziło przed 15, siadałam wieczorami i wertowałam angielskojęzyczne blogi, oglądałam gotowe krajki, przeglądałam znaleziska archeologiczne z krajkami z całego świata. W ciągu dnia pisałam doktorat, a wieczorami układałam kolory i wzory – jedno świetnie równoważyło drugie.

Moja pierwsza krajka
Zawsze interesowała mnie kultura Skandynawii, zwłaszcza czasy wikingów, więc naturalnie sięgnęłam do wzorów z tamtych czasów i regionu. Moja pierwsza krajka ma wzór z IX wieku, ze znaleziska z Norwegii. Nieco krzywa, początek i koniec różnej szerokości, ale wzór się zgadza. Mam do niej duży sentyment.
Z krajkami w świat
Po kilku miesiącach tkania pojechałam z przyjaciółmi na festiwal wikiński na Lofotach w północnej Norwegii. Zabrałam dwadzieścia krajek, sprzedałam jedną. Ale to nie miało wielkiego znaczenia – wróciłam z poczuciem, że dzięki tkaniu wkraczam w nową społeczność, od której mogę się uczyć i dawać coś od siebie. Nabrałam pewności, że to coś dla mnie, na długo.



Od pasji do pracy
Od tamtego czasu wiele się zmieniło. Z przyjaciółkami założyłam Stowarzyszenie WICI, w którym popularyzujemy dawne rzemiosła. Prowadzimy warsztaty i projekty edukacyjne, a latem bierzemy udział w imprezach rekonstrukcji średniowiecza.
Niedługo po Stowarzyszeniu wystartował nasz sklep online, WICIstore, gdzie sprzedajemy nasze rękodzieło odbiorcom na całym świecie. Najbardziej pamiętam zamówienie pasów dla druhen na ślub w klimacie opowieści arturiańskich w USA – panna młoda zaprosiła mnie do uczestniczenia w ceremonii online :) Część moich krajek trafiła na plan filmu The Northman (2022) w reżyserii Roberta Eggersa... Reszta to już historia!
A może by tak napisać książkę?
Warsztaty na żywo pokazały mi, jak wiele osób chciałoby spróbować tkania, ale nie każdy ma możliwość uczestniczyć w takich zajęciach osobiście. Pomyślałam, że napiszę krótką i prostą książkę, z której każdy, bez uprzedniego doświadczenia, będzie w stanie nauczyć się tkać.
Książka nosi tytuł Tkactwo tabliczkowe dla początkujących. Wprowadzenie do techniki oraz 10 prostych wzorów na 8 tabliczek. Do tej pory ukazała się także po angielsku, hiszpańsku, niemiecku i norwesku. Planuję napisać więcej, bo książka to moje ukochane medium, w którym czuję się najlepiej.

Od pandemii do kursu
A potem był covid. Nauka przeniosła się do internetu i tak powoli zaczął kiełkować pomysł kursu online – takiego, który można włączyć, kiedy się chce i tkać w swoim tempie. Oczywiście zdawałam sobie sprawę, że nie wystarczy nagrać „jak się tka”. Trzeba tę wiedzę uporządkować i podać tak, żeby była zrozumiała i praktyczna. Dlatego zanim zaczęłam nagrywać, skończyłam kilka szkoleń o tworzeniu kursów edukacyjnych. Bardzo przydało się też moje wcześniejsze doświadczenie w edukacji – w muzeum, w stowarzyszeniu i na uniwersytecie.
Na planie
Do współpracy zaprosiłam moją przyjaciółkę Anię Kępę – fotografkę i montażystkę (portfolio), która ma na koncie dziesiątki filmów edukacyjnych, ale co ważne, także zajmuje się włókiennictwem. Trudno o lepsze kwalifikacje. Nagrywałyśmy w naszych ulubionych miejscach – jesienią w Trójmiejskim Parku Krajobrazowym, w starej Oliwie, w moim ogrodzie wiosną. A że w Gdańsku wieje prawie zawsze… no cóż, czasem musiałyśmy przytrzymywać blendę i łapać krajki, które chciały odfrunąć na wietrze. To dało nagraniom życia, a nam sporo śmiechu.



Jak to jest robić własny kurs?
Ciekawie, inspirująco, czasem ciężko i stresująco. Niesamowite jest to, jakie możliwości daje uczenie w internecie. Dzięki kursowi mogę popularyzować tkanie na tabliczkach na dużo szerszą skalę. Ale wiecie jak to jest, jedno to uczyć człowieka obok Ciebie, a drugie uczyć przed kamerą. Dlatego dopytywałam Was na Instagramie, korzystałam z feedbacku z warsztatów. Koncepcja kursu ewoluowała 8 miesięcy, nagrania i montaż zajęły kolejne 3 miesiące.
Choć tkanie jest moją codziennością, kurs online to mój debiut. Dlatego obie/oboje debiutujemy – Ty zaczynasz swoją przygodę z tkaniem, a ja dzielę się swoją wiedzą w zupełnie nowy sposób. A jeśli po drodze zgubimy wątek, to tylko znak, że jesteśmy w trakcie odkrywania – a w tym tkwi urok nauki i tkania. Do dzieła! :)
Pozdrawiam ciepło,
Emilia
P.S.
Choć na większości zdjęć widzisz drewniane krosno (ang. inkle loom), nie jest ono potrzebne do tkania. Ja zaczynałam przywiązując osnowę (i siebie) do nogi stołu. :)




Zdjęcia: Anna Kępa, Emilia Pawłusz